• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
  • Το video της εκδήλωσης για τον Σαράντο Παυλέα από τους αποφοίτους του Π.Σ.Π.Θ.

    Εκδήλωση για τον ποιητή Σαράντο Παυλέα που οργάνωσαν οι μαθητές του, Απόφοιτοι του 1965 και ο Σύλλογος Αποφοίτων του Πειραματικού Σχολείου του Α.Π.Θ. στην αίθουσα τελετών του Σχολείου στις 14/12/17.

    Ομιλητές της εκδήλωσης ήταν ο Ομότιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ., Γεώργιος Κεχαγιόγλου, ο Ομότιμος Καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Α.Π.Θ., Σαράντης Ζαφειρόπουλος και ο γιος του Σαράντου Παυλέα, Παναγιώτης Παυλέας ενώ ποιήματα του απήγγειλαν μαθητές του Πειραματικού Σχολείου.

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Ύμνος στην παιδική μου Αρεόπολη

    Μέσα μου πάντα έχω την παιδική μου Αρεόπολη,
    την ηλικία των μικρών και των μεγάλων θρανίων,
    την αγαπώ καλύτερα
    απ’ ό,τι θα μπορούσε ν’ αγαπήσει κανείς τη μητέρα του,
    γιατί η μακρινή μου τώρα πολιτεία του Ταϋγέτου
    μ’ έθρεψε με τον αγέρα της το βουνίσιο,
    σε κείνη πρωτάκουσα τα στάχυα, πράσινα κύματα,
    που δίνουν στους Μανιάτες
    το σκληρό, φρυγμένο, κριθαρένιο ψωμί τους
    μαζί με τη σκληράδα της αντοχής και την αγάπη της ελευθερίας.
    Στην πλατεία όπου κάποτε ξεκίνησαν μια χούφτα άνθρωποι πολεμιστές
    τον ελεύθερο δρόμο της Καλαμάτας
    από κει περνούσαμε λιτανεύοντας τις εικόνες μας,
    από κει πηγαίναμε στων εξωκκλησιών μας τις αγρύπνιες
    και ψέλναμε ευλαβικά το τραγούδι της στη γιορτή της Θεοτόκου.
    Την καμπάνα σημαίναμε κάποτε παιδιά,
    τη βουερή στο ψηλό καμπαναριό της
    και καλούσαμε τους πιστούς, τους ξωμάχους
    να γυρίσουν απ’ τον κόπο της ημέρας.
    Το καλοκαίρι μας έψηνε το σώμα η θάλασσα του Διρού,
    όπου μέσα στις σπηλιές αντηχούσε υπόκωφο το κύμα
    και στις φυρονεριές έβγαιναν τα καβούρια απ’ τη θαλάμη τους
    και τολμούσαν να παίζουν στις μαυριδερές πετρούλες.
    Πάνω στον Αϊ – Λιά υπάρχει άραγε η θεόρατη βαλανιδιά ακόμη
    που τη φανταζόμουν να σκούζει ολομόναχη μέσα στην αγριεμένη νύχτα
    πάνω από τη σάρα των μεγάλων πουλιών καθώς μανιάτισσα μοιρολογίστρα;
    Πόλη των παιδικών μου χρόνων, μ’ έλκεις καθώς όνειρο,
    δε θέλω να σε ξαναδώ και το ιδανικό σου φάντασμα να το χάσω.
    Το τραγούδι μου αυτό τ’ αφήνω στα πόδια σου, πόλη περήφανη,
    γιατί μ’ αγκάλιασες κάποτε πάνω στο γενναίο σου και πιστό κόρφο,
    τώρα προσεύχομαι μαζί με τους κατοίκους σου πάντα να ευτυχείς.

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Οι τρεις αδερφές

    Όταν για πάντα κοιμήθηκεν η μητέρα μας
    στο βουνίσιο κοιμητήρι του χωριού μας,
    η πρώτη μου αδερφή
    φύτεψε στη μικρή τοποθεσία του ύπνου της μιαν αγριοτριανταφυλλιά.
    Τον άλλο χρόνο η δεύτερή μου αδερφή μπόλιασε την αγριοτριανταφυλλιά
    και τις ημέρες του Μαΐου γεμίζει από τα τριαντάφυλλά της πλήθος.
    Η τρίτη αδερφή είμαι εγώ και μένω ακόμη στο χωριό.
    Κάθε άνοιξη από το χριστιανικό κοιμητήρι μας περνώ.
    Βλέπω τα κόκκινα τριαντάφυλλα και λέγω στη φίλη μου:
    «Να, εκεί κοιμάται για καλά η μητέρα μου
    και τ’ άλικα τριαντάφυλλα, μικρές σημαιούλες ζωής,
    στολίζουν την ανάπαυσή της
    σα να τρέφονται, σα να ’ναι το χαρούμενο αίμα της καρδιάς της,
    σαν το καλοσυνάτο αίμα της καρδιάς της, της καρδιάς μου».

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Αυτοβιογραφία

    Σε σπίτια θρήνου μεγάλωνα στο νότο
    κι ένα σπίτι θρήνου έχτισα στο βορρά·
    στην εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών
    ήμουν έφηβος ερασιτέχνης ψάλτης,
    στην Αρεόπολη της Μάνης,
    όπου ο δυνατός άνεμος,
    μερικές νύχτες με αυξημένη θύελλα,
    έπαιρνε στα χέρια του
    τη γλώσσα της ψηλής καμπάνας
    και την καμπάνιζε μέσα στη νύχτα·
    σε σπίτια θρήνου μεγάλωσα στο νότο
    κι ένα σπίτι θρήνου έχτισα στο βορρά,
    φυτευμένος εδώ στα βόρεια σύνορα της χώρας μου,
    δάσκαλος και ποιητής μαζί.

    Από τη συλλογή «Οι Μέτοχοι» (1987).

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
  • Φωτογραφίες από την εκδήλωση για τον ποιητή Σαράντο Παυλέα από τους αποφοίτους του 1965

    Εκδήλωση για τον Σαράντο Παυλέα στο Πειραματικό Σχολείο του ΑΠΘ

    Φωτογραφίες από τη συγκινητική εκδήλωση για τον ποιητή Σαράντο Παυλέα που οργάνωσαν οι μαθητές του, Απόφοιτοι του 1965 και ο Σύλλογος Αποφοίτων του Πειραματικού Σχολείου στην αίθουσα τελετών του Σχολείου στις 14/12.

    Ομιλητές της εκδήλωσης ήταν ο Ομότιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ,  Γεώργιος Κεχαγιόγλου, ο Ομότιμος Καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΑΠΘ,  Σαράντης Ζαφειρόπουλος και ο γιος του Σαράντου Παυλέα, Παναγιώτης Παυλέας ενώ ποιήματα του απήγγειλαν μαθητές του Πειραματικού Σχολείου.

    Τις επόμενες μέρες θα ανέβει και το βίντεο της εκδήλωσης!

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
  • Εκδήλωση για τον ποιητή και φιλόλογο Σαράντο Παυλέα (1917-2005)

    Το Πειραματικό Σχολείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οι απόφοιτοι του 1965 και ο Σύλλογος Αποφοίτων του Σχολείου σας προσκαλούμε σε μια εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή και φιλόλογο Σαράντο Παυλέα (1917-2005) την Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου στις 8 μ.μ. στην αίθουσα τελετών του Σχολείου.

    Θα μιλήσουν ο Γιώργος Κεχαγιόγλου για το ποιητικό του έργο
    και ο Σαράντης Ζαφειρόπουλος για τη διδακτική του δράση.
    Μαθητές και μαθήτριες του Σχολείου θα απαγγείλουν ποιήματα του.

    Με εκτίμηση,
    Σύλλογος Αποφοίτων Π.Σ.Α.Π.Θ.

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Λωτοφάγοι

    Ήρεμα λοιπόν ας συλλογισθούμε
    τώρα που φυσάει ο άνεμος,
    ήρεμα να σιωπήσουμε
    τώρα όπου ο κάμπος είναι μια σταχοθάλασσα
    πράσινης τρικυμίας.
    Κύματα χωρίς ανάπαυση
    να παίζουν με τους ίσκιους τους,
    τους ίσκιους τους να χωνεύουν.
    Σίγουροι ν’ αγαπήσουμε σήμερα.
    Πολύ πολύ να κοιταχθούμεν
    όπως οι θεατές σε θέατρο κοιτάζονται,
    πριν η αυλαία τής σκηνής τα φώτα σβήσει
    και σε μια πράξη πρόκειται να ειπωθεί
    η μονοτονία τής στεριάς και του Ωκεανού το μεγαλείο.
    Σύντομοι θα χωρίσουμε,
    θα εξαφανισθούμε από τη σημερινή μας μνήμη
    στην καλή, την απέναντι χώρα των Λωτοφάγων,
    στην πλατιά, την ευρύπυλη χώρα των Λωτοφάγων.

    Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέα Εστία την 1η Ιουνίου του 1967.

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Ύμνος του μόχθου

    Παρακολουθούσα κάποτε το πείσμα ενός μυρμηγκιού,
    αυτού του ελάχιστου πλάσματος που κήρυττε στην πράξη
    της εργασίας τον ύμνο
    με το θερινό του παράδειγμα·
    μετέφερε φορτίο πολύ στο σώμα του δυσανάλογο,
    ν’ αγκυλώνεται σε μη ομαλά μέρη,
    να εμποδίζεται από εσοχές κι εξοχές αγκαθιών
    κι αυτό να μην παραιτείται·
    ν’ αψηφάει τον άνεμο
    και να πηγαίνει πότε εμπρός
    και πότε πίσω από τον άνεμο·
    πότε κόντρα πότε υποχωρώντας λοξά,
    δίνοντας λιγότερη επιφάνεια
    για λιγότερη λήψη από τον άνεμο·
    στο τέλος να συνωστίζεται στη φωλιά, να περιμένει·
    να δυσκολεύεται και τέλος
    βρίσκοντας τη σειρά του και την ευκαιρία του
    να χάνεται στο βάθος της
    για να παραδώσει στους αποθηκάριους
    τον ανυποχώρητο το μόχθο του.

    Από τη συλλογή «Oι μέτοχοι» (1987)

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Σ’ αγαπώ

    Μά τις περαστικές ρυτίδες που αφήνει περνώντας
    πάνω στην επιφανειακή δερμάτινη ροή του
    κατεβαίνοντας στο ευθύ ποτάμι, ένας δυνατός αγέρας,
    μά το φυτό που στηρίζεται στη ρίζα του για να χαρίζει
    χωρίς να το γνωρίζει το άνθος τού γέλιου του, σ’ αγαπώ·
    μά το ράμφος το πεισματικό τού πετροκότσυφα
    που σκάβει το πρόσφατο χιόνι για την τροφή του, σ’ αγαπώ·
    μά τα πουλιά που γυρίζουν να κουρνιάσουν
    σε πρόχειρες ή χτισμένες φωλιές, σ’ αγαπώ·
    μά το γιομάτο φεγγάρι που στέκεται πάνω από το βουνό
    σαν ένα στρόγγυλο κι επίσημο πορφυρό πιάτο, σ’ αγαπώ.

    Από τη συλλογή Συνειδησιακό Υπόγειο του 1985.

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Πασσαλίσκοι

    Όταν οι σχηματισμοί των χελιδονιών πετούν
    πάνω από τη μεγάλη θάλασσα των αποδημιών τους,
    πολλές φορές παλεύοντας με τον άνεμο
    καθώς τον κόβουν με το μαχαίρι των φτερών τους,
    αφήνουν κάτι μικρές φωνούλες τα μεγαλύτερα
    στο σούσουρο του ανέμου,
    φωνίτσες γλυκές ενθάρρυνσης
    στα νέα αποδημητικά τους αδερφάκια,
    μικρές ομιλίες καρφωμένες
    στην κακοκαιρία
    σα φράγματα από πασσαλίσκους άμυνας
    στις δυσκολίες της ελευθερίας.

    Δημοσιεύτηκε στη Νέα Εστία το 1967 και συμπεριλήφθηκε στη συλλογή Ύμνος στον Ήρωα Κωνσταντίνο Δαβάκη το 1979.