• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
  • Το video της εκδήλωσης για τον Σαράντο Παυλέα από τους αποφοίτους του Π.Σ.Π.Θ.

    Εκδήλωση για τον ποιητή Σαράντο Παυλέα που οργάνωσαν οι μαθητές του, Απόφοιτοι του 1965 και ο Σύλλογος Αποφοίτων του Πειραματικού Σχολείου του Α.Π.Θ. στην αίθουσα τελετών του Σχολείου στις 14/12/17.

    Ομιλητές της εκδήλωσης ήταν ο Ομότιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ., Γεώργιος Κεχαγιόγλου, ο Ομότιμος Καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Α.Π.Θ., Σαράντης Ζαφειρόπουλος και ο γιος του Σαράντου Παυλέα, Παναγιώτης Παυλέας ενώ ποιήματα του απήγγειλαν μαθητές του Πειραματικού Σχολείου.

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Ύμνος της ζωής

    Αδειάζαμε απ’ όλα τα επουσιώδη κι έτσι αδειανοί
    βυθιζόμασταν στη θεϊκή την εσωτερική μας ύπαρξη
    και γεμίζαμε φως με την αχαρτογράφητη αλήθεια του Θεού,
    που ήταν μαζί ελευθερία και ομορφιά∙
    πού να περνούσε μέσα μας ο φόβος,
    που έσπερναν εκείνοι που κυκλοφορούσαν στην αγορά
    και αγόραζαν και πουλούσαν τα καθημερινά τους ψεύδη!
    Κι όλα τότε γίνονταν γύρω μας ύμνος στην ύπαρξη,
    ύμνος στο Θεό και το απλό χαλίκι (1)
    απ’ όπου έπαιρνε το ρυάκι
    του τραγουδιού του τη γλυκιά ταπεινότητα.
    (Ο Θεός ήταν το χαμηλό και το πιο ψηλό σημείο).
    Κι ο κόκκος της άμμου, ελάχιστη του γρανίτη διαίρεση
    ένας ύμνος στην ύπαρξη,
    το ίδιο με την αμέτρητη μουσικοχορευτική σειρά των ήλιων,
    των άστρων και των γαλαξιών.
    Όλα ένας μουσικός ρυθμός του Θεού
    και το φύλλο που ρόδιζε στο δέντρο την ανατολή του
    και σμαράγδιζε
    και τραγουδούσε με τον άνεμο του βουνού,
    με τον αγέρα της θάλασσας
    και το γέλιο ενός λουλουδιού
    όταν στεφάνωνε το μίσχο του, στον ήλιο του καλά αποκρινόμενο
    και της χελώνας το εξεταστικό περπάτημα
    και των μεγάλων φιδιών στην έρημο
    ο χωρίς θόρυβο ολόσωμος, καμπύλος ελιγμός
    που χαιρόταν τη θερμότητα
    και των πουλιών το πολύχρωμο, ποικίλο κελάηδημα,
    όλα ένας ρυθμός της ύπαρξης,
    ένας ύμνος του Θεού
    κι αυτός ο θάνατος μια ενέργεια χωρίς αρχή και τέλος
    ένας ύμνος ήταν της ζωής.

    (1) Στη συλλογή «Συμπαντική Διδακτική» 1995 είχε δημοσιευτεί
    «ύμνος στο Θεό και το απλό χαλίκι ήταν σημαντικό».

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Ρωμαΐζαμε λοιπόν συνεχώς Ρωμαΐζαμε

    Έπρεπε να προσέχουμε τον Κύριον Αντίοχο
    τον επονομαζόμενο μεγάλο
    και τον Φίλιππο τον Ε΄ της Μακεδονίας
    φώναζαν της Συγκλήτου τα δόγματα·
    διαιρούσαν όλο και περισσότερο τις δύο Ελληνικές Συμπολιτείες
    πιστό χωροφύλακα έχοντα το κράτος της Περγάμου
    και ιδιαίτερα εκείνον τον ακατανόμαστο
    τον Κύριο Ευμένη το δεύτερο.
    Δυστυχώς δεν ενώθηκαν ποτέ ο Αντίοχος και ο Φίλιππος
    και οι δυο μάχες στις Κυνός Κεφαλές και στη Μαγνησία
    έδειξαν πόσο υπερτερούσαν
    η κατά τάγματα ευέλικτη λεγεώνα
    έναντι της άκαμπτης Μακεδονικής φάλαγγας
    και πόσον ανώτερα ήταν τα όπλα από κατεργασμένο σίδηρο
    από εκείνα του χυτοσιδήρου·
    πολύ πρόσεξαν οι Ρωμαίοι το νικημένο Αννίβα
    όταν κατέφυγε μάλιστα στην Αυλή του Αντίοχου στην Έφεσο
    και απαίτησαν την χωρίς όρους απομάκρυνσή του.
    Δουλικός πολύ ο Κύριος Ευμένης ο δεύτερος, υπηρέτης τους
    κατηγορούσε
    τον τραγικό βασιλέα της Μακεδονίας τον Κύριο Περσέα
    πως είχε συνεννοήσεις
    με τον βασιλέα των Ιλλυριών τον Κύριο Γένθιο·
    έπρεπε λοιπόν να εξουδετερωθούν οι Ιλλυριοί
    και όσοι Θράκες προσεχώρησαν
    έστω όχι αποφασιστικά στον Περσέα.
    Πολύ αργά όμως δεν πρόφτασε,
    εκείνος ο Φίλιππος ο πατέρας του Μεγαλέξανδρου
    μετά στης Κορίνθου το σύνεδρο, που κήρυττε
    την ένωση όλων των Ελληνικών πόλεων κρατών και των λιμένων
    να προχωρήσει βαθιά στα Βαλκάνια
    πριν σκορπιστεί ο ελληνισμός στα βάθη της Ασίας
    και καταλάβει έπειτα τη μεγάλη εκείνη Κόρινθο
    ο χοντρός και αγροίκος και ανεκδιήγητος Μόμμιος
    «διά ολιγανθρωπίαν».

    Α εκείνα τα υποκριτικά Δόγματα της Συγκλήτου
    για δήθεν ανεξαρτησία των Ελληνικών κρατών πόλεων.
    Α εκείνα τα σκληρά Δόγματα της Ρωμαϊκής Συγκλήτου
    και εκείνη η σπουδή
    για εγκατάσταση Ρωμαϊζουσών κυβερνήσεων στην Ελλάδα.
    (Ρωμαΐζαμε λοιπόν συνεχώς
    εξακολουθούσαμε να Ρωμαΐζουμε
    πάντοτε ανάλογα κι εμείς
    κι εμείς σήμερα με άλλους τρόπους να Ρωμαΐζουμε,
    όπως τότε να Ρωμαΐζουμε).

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Μάνη

    Αν ήταν να σας τραγουδήσω μια λησμονημένην Επαρχία,
    θα σας τραγουδούσα τη μακρινή μας Αρεόπολη,
    αν ήταν να σας τραγουδήσω τις ελιές,
    θα σας τραγουδούσα τις ελιές της Αρεόπολης,
    τα παλαιά σπίτια να κλείνουν με τις βαριές αμπάρες
    και τους σύρτες της Κυριακής,
    θα σας τραγουδούσα τον άνεμο της Αρεόπολης
    να σημαίνει την καμπάνα στο ψηλό της καμπαναριό,
    και να σας λέει για πέλαγα και θαλασσινές σπηλιές
    όπου οι νύμφες υφαίνουν στους αργαλειούς,
    κι οι μέλισσες γεννούν του Ωκεανού το μέλι.
    Αν σας έγραφα κάτι, θα σας έγραφα τη νοσταλγία μου για την Αρεόπολη,
    όπου οι σκληρές Μανιάτισσες φορτώνουν στα γαϊδουράκια τους
    την υπομονή και την ανέχεια,
    θα σας μιλούσα για τους πέτρινους ανθρώπους της Μάνης
    πιστούς στην αλήθεια και τη λιτότητα
    να βρέχουν ένα περήφανο ψωμί και ν’ ανάβουν της ελπίδας το λυχνάρι.
    Θα σας μιλούσαμε για τα κορίτσια της Μάνης
    να ονειρεύονται στο μάζεμα της ελιάς τον αγαπητικό τους…
    για τα παιδικά σας μαγαζιά με τ’ αφεντικά τους σήμερα χώμα.
    Κι αν ήταν να σας έλεγα κάτι στον εαυτό του συγκεντρωμένο
    θα σας έλεγα για το Κοιμητήρι της Αρεόπολης
    με το στριφτόδρομο και τα χοντρά χαλίκια
    για ν’ αφήνουν τα παπούτσια σας ένα σοβαρόν ήχο,
    στα μακρινά κοιμητήρια της Μάνης
    όπου αναπαύονται γέροι ξωμάχοι και ναυτικοί.

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Λειτουργική ύπαρξη

    Στη βραχώδικη Μάνη οι στεγνές, πεισματικές ρίζες
    απλώνονταν βαθιά και κάποτε έσπαζαν το βράχο
    για ν’ αντικρίσουν με μια τους διακλάδωση τον ήλιο και το φεγγάρι
    που ήταν άσπρο σαν ένα άταφου σκοτωμένου κόκκαλο.
    Κι όλα λειτουργικά ήταν εδώ
    σαν τη μετανάστευση, κάτω στο βυθό το θαλάσσιο, των καραβίδων
    στη χειμωνιάτικη εποχή μέσα στη νύχτα
    σε μια γραμμή ενωμένες σε μακριές ομάδες
    και σειρές σχηματισμένες με τις ουρές τους
    και τις κεραίες τους σαν το γράμμα ύψιλον
    και χρησιμοποιώντας την οπτική τους την αφή πορεύονται βαθιά,
    ενώ πάνω τους στην επιφάνεια της θάλασσας
    τα κύματα βουνά γίνονται μανιώδη.
    Κι όλα ρυθμισμένα εδώ όχι μηχανικά
    γιατί σε κάθε μετανάστευση των καραβίδων στους τροπικούς τόπους
    προμηθεύονται μέσα στα νυχτερινά τους μάτια, του φωτός τους τη βαφή.
    Όλα εδώ είναι στημένα στο σκοπό τους,
    γιατί το αρσενικό κοτσύφι, όταν το θηλυκό τελειώνει την επώαση
    και τρυπάει ο νεοσσός τους το κέλυφος του αυγού του,
    τα λείψανα τα αιχμηρά τα παίρνει κι έξω από τη φωλιά του τα πετάει,
    για να μην τραυματιστεί το άπλερον ακόμη το κοτσύφι
    που δεν ξέρει τί θα ειπεί πρωί και τί σημαίνει ηλιοβασίλεμα.

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Ύμνος στην παιδική μου Αρεόπολη

    Μέσα μου πάντα έχω την παιδική μου Αρεόπολη,
    την ηλικία των μικρών και των μεγάλων θρανίων,
    την αγαπώ καλύτερα
    απ’ ό,τι θα μπορούσε ν’ αγαπήσει κανείς τη μητέρα του,
    γιατί η μακρινή μου τώρα πολιτεία του Ταϋγέτου
    μ’ έθρεψε με τον αγέρα της το βουνίσιο,
    σε κείνη πρωτάκουσα τα στάχυα, πράσινα κύματα,
    που δίνουν στους Μανιάτες
    το σκληρό, φρυγμένο, κριθαρένιο ψωμί τους
    μαζί με τη σκληράδα της αντοχής και την αγάπη της ελευθερίας.
    Στην πλατεία όπου κάποτε ξεκίνησαν μια χούφτα άνθρωποι πολεμιστές
    τον ελεύθερο δρόμο της Καλαμάτας
    από κει περνούσαμε λιτανεύοντας τις εικόνες μας,
    από κει πηγαίναμε στων εξωκκλησιών μας τις αγρύπνιες
    και ψέλναμε ευλαβικά το τραγούδι της στη γιορτή της Θεοτόκου.
    Την καμπάνα σημαίναμε κάποτε παιδιά,
    τη βουερή στο ψηλό καμπαναριό της
    και καλούσαμε τους πιστούς, τους ξωμάχους
    να γυρίσουν απ’ τον κόπο της ημέρας.
    Το καλοκαίρι μάς έψηνε το σώμα η θάλασσα του Διρού,
    όπου μέσα στις σπηλιές αντηχούσε υπόκωφο το κύμα
    και στις φυρονεριές έβγαιναν τα καβούρια απ’ τη θαλάμη τους
    και τολμούσαν να παίζουν στις μαυριδερές πετρούλες.
    Πάνω στον Αϊ – Λιά υπάρχει άραγε η θεόρατη βαλανιδιά ακόμη
    που τη φανταζόμουν να σκούζει ολομόναχη μέσα στην αγριεμένη νύχτα
    πάνω από τη σάρα των μεγάλων πουλιών καθώς μανιάτισσα μοιρολογίστρα;
    Πόλη των παιδικών μου χρόνων, μ’ έλκεις καθώς όνειρο,
    δε θέλω να σε ξαναδώ και το ιδανικό σου φάντασμα να το χάσω.
    Το τραγούδι μου αυτό τ’ αφήνω στα πόδια σου, πόλη περήφανη,
    γιατί μ’ αγκάλιασες κάποτε πάνω στο γενναίο σου και πιστό κόρφο,
    τώρα προσεύχομαι μαζί με τους κατοίκους σου πάντα να ευτυχείς.

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Οι τρεις αδερφές

    Όταν για πάντα κοιμήθηκεν η μητέρα μας
    στο βουνίσιο κοιμητήρι του χωριού μας,
    η πρώτη μου αδερφή
    φύτεψε στη μικρή τοποθεσία του ύπνου της μιαν αγριοτριανταφυλλιά.
    Τον άλλο χρόνο η δεύτερή μου αδερφή μπόλιασε την αγριοτριανταφυλλιά
    και τις ημέρες του Μαΐου γεμίζει από τα τριαντάφυλλά της πλήθος.
    Η τρίτη αδερφή είμαι εγώ και μένω ακόμη στο χωριό.
    Κάθε άνοιξη από το χριστιανικό κοιμητήρι μας περνώ.
    Βλέπω τα κόκκινα τριαντάφυλλα και λέγω στη φίλη μου:
    «Να, εκεί κοιμάται για καλά η μητέρα μου
    και τ’ άλικα τριαντάφυλλα, μικρές σημαιούλες ζωής,
    στολίζουν την ανάπαυσή της
    σα να τρέφονται, σα να ’ναι το χαρούμενο αίμα της καρδιάς της,
    σαν το καλοσυνάτο αίμα της καρδιάς της, της καρδιάς μου».

  • ΠΟΙΗΜΑΤΑ
  • Αυτοβιογραφία

    Σε σπίτια θρήνου μεγάλωνα στο νότο
    κι ένα σπίτι θρήνου έχτισα στο βορρά·
    στην εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών
    ήμουν έφηβος ερασιτέχνης ψάλτης,
    στην Αρεόπολη της Μάνης,
    όπου ο δυνατός άνεμος,
    μερικές νύχτες με αυξημένη θύελλα,
    έπαιρνε στα χέρια του
    τη γλώσσα της ψηλής καμπάνας
    και την καμπάνιζε μέσα στη νύχτα·
    σε σπίτια θρήνου μεγάλωσα στο νότο
    κι ένα σπίτι θρήνου έχτισα στο βορρά,
    φυτευμένος εδώ στα βόρεια σύνορα της χώρας μου,
    δάσκαλος και ποιητής μαζί.

    Από τη συλλογή «Οι Μέτοχοι» (1987).

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
  • Φωτογραφίες από την εκδήλωση για τον ποιητή Σαράντο Παυλέα από τους αποφοίτους του 1965

    Εκδήλωση για τον Σαράντο Παυλέα στο Πειραματικό Σχολείο του ΑΠΘ

    Φωτογραφίες από τη συγκινητική εκδήλωση για τον ποιητή Σαράντο Παυλέα που οργάνωσαν οι μαθητές του, Απόφοιτοι του 1965 και ο Σύλλογος Αποφοίτων του Πειραματικού Σχολείου στην αίθουσα τελετών του Σχολείου στις 14/12.

    Ομιλητές της εκδήλωσης ήταν ο Ομότιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ,  Γεώργιος Κεχαγιόγλου, ο Ομότιμος Καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΑΠΘ,  Σαράντης Ζαφειρόπουλος και ο γιος του Σαράντου Παυλέα, Παναγιώτης Παυλέας ενώ ποιήματα του απήγγειλαν μαθητές του Πειραματικού Σχολείου.

    Τις επόμενες μέρες θα ανέβει και το βίντεο της εκδήλωσης!

  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
  • Εκδήλωση για τον ποιητή και φιλόλογο Σαράντο Παυλέα (1917-2005)

    Το Πειραματικό Σχολείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οι απόφοιτοι του 1965 και ο Σύλλογος Αποφοίτων του Σχολείου σας προσκαλούμε σε μια εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή και φιλόλογο Σαράντο Παυλέα (1917-2005) την Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου στις 8 μ.μ. στην αίθουσα τελετών του Σχολείου.

    Θα μιλήσουν ο Γιώργος Κεχαγιόγλου για το ποιητικό του έργο
    και ο Σαράντης Ζαφειρόπουλος για τη διδακτική του δράση.
    Μαθητές και μαθήτριες του Σχολείου θα απαγγείλουν ποιήματα του.

    Με εκτίμηση,
    Σύλλογος Αποφοίτων Π.Σ.Α.Π.Θ.